Leasing w najprostszym ujęciu jest formą finansowania polegającą na nabyciu prawa używania rzeczy w zamian za określone opłaty.
Leasing to forma umowy cywilnoprawnej, zbliżona do najmu czy dzierżawy. Polega na przekazaniu rzeczy w użytkowanie na czas określony. Leasingobiorca zobowiązuje się do ponoszenia na rzecz leasingodawcy opłaty leasingowej. Opłata leasingowa jest zwykle ustalana wg określonych uregulowań prawnych, jest rozłożona na raty uzgodnione przez obie strony umowy oraz mieści w sobie obok części lub całości wartości leasingowanego mienia również należne odsetki.
Kodeks cywilny wprowadza zamiast pojęcia leasingodawca pojęcie finansujący, a zamiast leasingobiorca - korzystający.
Kiedyś umowa leasingu w Polsce była umową nie nazwaną (nie była uregulowana w kodeksie cywilnym). Ustawa z dnia 26 lipca 2000 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny wprowadziła do katalogu umów nazwanych umowę leasingu. Ogólne postanowienia kodeksowe dotyczące tej umowy są następujące:
Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
Leasing jest inną formą finansowania niż kredyt. Zasadniczą różnicą jest fakt, że w trakcie trwania umowy leasingu rzecz będąca jej przedmiotem pozostaje cały czas własnością finansującego. Co prawda przy kredytach stosuje się przewłaszczenie rzeczy jako formę zabezpieczenia, ale przewłaszczenie rodzi zupełnie inne skutki cywilnoprawne i podatkowe niż własność.